Pozdrawiam i zapraszam

Kocham szklane parowe penisy. Nie mam tu na myśli jakiś wyrafinowanych zabawek albo protez. Idzie zima. Robi się coraz zimniej. Szyby w autobusach są bardzo często zaparowane i nie było chyba jeszcze razu, żebym na jednej z zaparowanych szyb nie zobaczył narysowanego palcem penisa. O co z tym kurwa chodzi? Jak to rozumieć? Czy jest to jakiś przejaw manifestacji swojej męskości. Czy może okazywanie buntu wobec reguł i norm? Czemu nikt nie piszę łacińskich sentencji albo równać matematycznych? Ja swojego nie rysowałem a z potencją mam wszystko ok.

Coś jest w tym kraju, społeczeństwie. Gdzieś głęboko. Żyje sobie i powoli nas wpierdala od środka, zupełnie jak nowotwór. A my stajemy się z tego powodu coraz bardziej zgorzkniali i sceptyczni. Starsze pokolenia zamiast zaakceptować kolej rzeczy i oddać władze młodszym trzymają ją dla siebie. Przez to młodsze pokolenia albo mają w dupie co będzie dalej i co powie im starsze pokolenie, albo całą energie muszą włożyć w walke potrzebną do przejęcie władzy.

Najlepiej w naszym kraju powodzi się dupowłazom, których choć jest niedużo to według mnie za dużo. Rzygam tym na codzień. Każdy z nas już tu pawiował albo mu się chociaż ulało trochę żółci i teraz wszyscy w tym siedzimy. Czy możemy wstać z bełtów naszego społeczeństwa? Jasne. O ile będziemy próbować razem.

„Głos pokolenia, co ma dość pierdolenia jelenia
Co wciąż ocenia, zamiast rzeczywistość zmieniać”

Pono

Ciekawi was geneza? Miałem gorączke. Nudziło mi się jak diabli. Po głowie chodziła mi wciąż jedna rzecz, a w radiu akurat zaczeła śpiewać Beata Kozizdrak. To się nie mogło dobrze skończyć.

Chętnie poczytam wasze interpretacje.

Miałem swego czasu teorię na temat mojego życia. Miałem o sobie wyrobionę jakieś zdanie. Miałem swoją koncepcję na to jak świat powinien działać. W sumie można powiedzieć, że gdybym mógł to ustawił bym świat i ludzi tak jak to się robi w dobrych grach strategicznych. Czy było by lepiej? Tak sądze, ale czy było by ciekawiej? W tym oto momencie mojej notki następuje krach, który to można porównać z sytuacją, w której mój kolega wpada na znak… Ustalmy sobie: świat bez tych wszystkich elementów, które noszą zaszczytne miano chujowych byłby jeszcze bardziej chujowy.

Jakbyście przeżyli bez ludzi, którzy narzekają na nasz kraj. Osoby narzekające na swój kraj to stały element chyba każdej narodowości. Myślą, że jak uciekną gdzie indziej to na pewno będzie lepiej. Jakoś ciężko im uwierzyć, że problemem są tak naprawdę oni sami. Jeśli dalej myślicie, że to kraj jest winien waszej strasznej sytuacji i jesteście wielce pokrzywdzeni (co prawda nie wiem jak skoro, dalej macie możliwość siedzienia przed swoimi sprzętami z ogryzkiem na klapie i ciągłe narzekanie, ale na pewno macie jakieś swoje małe powody) to po prostu wyjedźcie zamiast narzekać. Biedactwa… a może ciotki? ~~

Jakbyście wytrzymali bez 15-latków, którzy zapierdalają ze swoim nowym błyszczącym telefonem na smyczy „JP” słuchając „Będe brał Cię” na cały regulator. Oni są generalnie bardzo twardzi. Wiadomo, że tacy ludzie mają na mieście poważanie. Nie wiem czy widzieliście ale nawet drzwi automatyczne się przed nimi otwierają jak idą do hipermarketu robić melanż na dziale z chipsami. Ja się ich kurwa naprawdę boję. Rasowe koksy. Raz nawet widziałem, że jeden taki człowiek pokonał schody ruchome bez zadyszki. Wymiękłem. Szkoda tylko, że jak taki człowiek wsiądzie do nocnego autobusu i mnie zobaczy, to wyłącza polifonie i ucieka na siedzienie blisko kierowcy. A ja się tylko patrzę bardzo uważnie i podświadomie staram się mu powiedzieć: zniknij, proszę Cię kurwa zniknij!

Jakbym przerzył bez moich osiedlowych grafików? Nie wiem. Każdy z was wie jak to jest obudzić się, spojrzeć na budzik i uświadomić sobie, że od 10 minut powinno się gdzieś być. Szał, zęby, buty, śniadanie, bielizna, pakowanie, herbata, toaleta itd.  Zamykacie drzwi i sprint w moim przypadku po schodach 7 pięter w dół. Po drodze mijam ulotkarza, sąsiada z dołu, dozorce rozlewającego domestos i w końcu dobiegamy na parter. I kiedy tak gnam na tramwaj to nagle coś przyciąga moją uwagę. Na ścianie widnieje narysowany markerem wielki zarys chuja, razem z jądrami rzecz jasna i krótką adnotacją: (zapewne od autora) „takiego mam”. W obliczu tak wielkiej sztuki mój uciekjący tramwaj zdaje się być jedynie smugą ginącą w oddali…

cdn

To się musiało w końcu stać. Skoro już mam magiczne urządzenie zwane tabletem a ilość moich bazgrołów ogranicza pojemność mojego dysku, to od czasu do czasu pojawi się jakiś rysunek :]. Mile widziane komentarze (nawet typu: Wyglądają jak smarki ) .

Moja banda: Łysy, Kępa, Stereo, Cygan, Mucha i Chudy. Mam nadzieje, że widać kto jest kim .

Zanim wyszedłem ze szkoły wyciągałem wszystkie kieszenie na wierzch. Smycz z kluczami wieszałem na szyi tak aby była widoczna. Wychodziłem ze szkoły i zaczynałem biec w kierunku przystanku. Biegałem jakieś 100 m przez ulicę i dwa chodniki. Zawsze miałem podniesione ręce. Dzięki temu nigdy nikt mnie tam nie okradł. No bo jak stał jakiś dres obok i widział, że młody dzieciak biegnie z łapami w górze i wyciągniętymi na wierzch kieszeniami to zawsze myślał, że ten już jest obrobiony.

Nie czekałem długo na tramwaj. Ukochany tramwaj numer 13 był dla mnie jak dom. Jeździłem nim codziennie godzinę do szkoły i godzinę do domu. Z tą linią tramwajową mam do tej pory wiele miłych wspomnień takich jak pierwsza dziewczyna, pierwszy papieros, pierwsze piwo, pierwsza własna strzykawka i pierwsza znaleziona prezerwatywa. Ale tamtego dnia gdy wsiadłem do tramwaju wiedziałem, że coś się święci i nie myliłem się. Przy wiadukcie do tramwaju wsiadł jakiś Rom z akordeonem i zaczął grać coś bez ładu i składu, po czym próbował zbierać za to kasę. Wtedy spostrzegłem coś dziwnego. Mężczyzna siedzący przy środkowych drzwiach wyrzucił do małej śmietniczki butelkę po soku marchewkowym i domieszką owoców. Tramwaj się zatrzymał. Wsiadł mężczyzna w ciemnym płaszczu, podszedł do śmietniczki, opróżnił ją bez słowa i wysiadł za nim dzwonek zadzwonił. Nic z tego nie rozumiałem. Rom szedł dalej i grał ludziom przy twarzach i Ci odsyłali go dalej samym spojrzeniem. W końcu doszedł do mężczyzny który, dopiero co wyrzucił butelkę. Mężczyzna spojrzał się na Roma, na jego kubeczek zawieszony przy akordeonie, sięgnął do kieszeni i wyjął kawałek papieru toaletowego z napisem Don Dan. Wtedy do mnie dotarło. Czytałem o jakimś dziwnym zaginięciu policjantów i członków sekcji sportowych w całej Łodzi. Rom wyraźnie zawiedziony zapłatą zdjął buta i pokazał do Don Dana środkowy palec u nogi. Don Dan wstał i jednym ruchem ręki usadził akordeonistę na swoim miejscu. Nagle tramwaj się zatrzymał, wsiadło dwóch mężczyzn w ciemnych płaszczach z automatem do kawy i postawiło go Romowi na środkowym palcu u nogi. Rom zaczął wyć jak dziewczynka a akordeon upadł na ziemie wydając z siebie nieczysty dźwięk. Don spojrzał na Roma i powiedział: Nie gardź papierem, jeśli gówno w życiu masz; po czym wysiadł w towarzystwie dwóch mężczyzn zanim drzwi się zamknęły.

Nigdy więcej go nie widziałem. Czytałem w gazetach ale nigdy nie widziałem na żywo. Do tej pory sobie pluje w twarz, że jakoś go nie zagadałem albo, że nie miałem przy sobie akurat automatu do kawy. Pozostał mi po nim jedynie ten kawałek papieru toaletowego. Eh….

Kuuuuuuuurcze. O jeeeeeeeej. Jak fajnie było być takim baaaaaaaaardzo małym ludzikiem. Mniejszym od połowy zapałki. A nawet od połowy połowy zapałki. I mieć takiego maaaaałego tatę i taką bardzo małą mamę. Wszyscy by tacy byli…

Mieszkamy we wiecznie zaciemnionym świecie zwanym Podklapiowie. Nazwa Podklapiowo wywodzi się  odumiejscowienia naszego świata czyli pod klapą fortepianu. Legenda mówi, że kiedyś co jakiś czas do Podklapiowa wpadało światło, ale nikt w to nie wierzy, bo nic takiego się nie stało od dawien dawna.

Dziś wraz z rodziną i sąsiadamy będziemy się szykować do przeprowadzki. Nasze mieszkanie znajduje się pomiędzy klawiszem szesnastym a siedemnastym licząc od strony prawej jak to się przyjęło w fortepiańczańskiej kulturze. Musimy się przeprowadzić gdyż wczoraj ekipie inżynierów i techników udało się wydobyć z siedemnastego klawisza jakiś zgrzyt i zarząd naszego świata ma nadzieje, że uda się zagrać cały dźwięk. Pomimo tego, że legenda o świetle w Podklapiowie jest bardzo stara i wielu w nią nie wierzy to zarząd cały czas pokłada w niej nadzieje. Gdyby udało się zagrać dźwięk, to możliwe, że ktoś duży z zewnątrz by to usłyszał i podniósł klapę co przyniosło by przypływ światła.

Ciekawe jak wygląda światło. Ale zamiast marzyć wrócę do pakowania. W końcu rozchodzi się o światło.

Ostatni miesiąc to było czyste szaleństwo. Matka w szpitalu. Ja nie mieszkałem u siebie. Trzeba było wziąć się w końcu odrobinę za naukę. Zaniedbałem niektóre kontakty. Nie było czasu na pisanie na blogu, więc pisało się w zeszycie od matematyki i to w dodatku na lekcji. Ale tamte teksty niech lepiej zgniją w szafce, bo wychodzenie od trygonometrii do własnej egzystencji nie jest dobrym zabiegiem. Na moje szczęści teraz już mieszkając u siebie w domu i słuchając Moldżera mogę spokojnie pisać o niczym. Zupełnie tak jak dawniej.

Żeby nie nudzić to zdradzę, że przez ten miesiąc zdarzyło się też parę pozytywnych rzeczy. Z tych najfajniejszych, o których wypada mi powiedzieć to fakt, że na ramieniu wyrosła mi jodła a razem z nią dostałem papier do oprawienia w ramkę i powieszenia na ścianie. Druga rzecz to mój angaż na wokalistę w zespole Midreal. Nie wiem co z tego wyjdzie, ale wychodzę z założenia, że warto spróbować chociażby dla porcji zdjęć, na których mam zamknięte oczy.

Na koniec napiszę kilka słów o sobie i notce. (Jeśli ktoś wie jak się nazywa pisanie, co zamierza się zaraz napisać (zrobiłem to w poprzednim zdaniu), to niech mi powie. Chętnie wzbogacę swój słownik o jakieś dziwne słowo.) Nota była by świetna o ile była by o czymś konkretnym. A ja byłbym świetny gdybym sobie odpuścił nadmiar durnych tekstów podczas powrotów ze szkoły. Gdybym uczył się choć dwie godziny dziennie. Gdybym znalazł w końcu jakąś pracę. Gdybym miał więcej czasu dla przyjaciół. Gdybym przestał sobie wmawiać, że nie mam czasu itd.

P.S. Zazdroszczę ludziom, którzy potrafią wyrazić co czują w czterech linijkach.

Myślałem, że kiedyś byłem zakochany. Myślałem, że teraz czekam tylko na powtórkę tamtego uczucia, a dostałem coś czego się bym w życiu nie spodziewał. W dodatku od osoby, o której dawniej tylko marzyłem.

Pamiętam jak leżąc mówiliśmy sobie, że jutro będzie musiało być normalnie, ale tak nie jest. I choć zdaję sobie sprawę, że to wielkie ryzyko, to wciąż chce więcej. „…to jest jak narkotyk – wciąga…”

Chciałbym jej zapewnić bezpieczeństwo bo wiem, że ma obawy podobne do moich, a jednocześnie czuję się przy niej jak dziecko. Nie chce jej zawieść, chociażby dlatego, że dała mi szansę.

Nie żałuje, tego co zrobiłem. Żałuje tylko, że nie przytuliłem jej na pożegnanie, bo teraz nie wiem kiedy będę mógł choćby ją zobaczyć. Pozostaje mi tylko czekać.

Podczas ściągania kurtki po powrocie do domu przejrzałem się lustrze od razu spostrzegłem to coś. Jeden z pośród włosów na mej brodzie wyraźnie się odróżniał od reszty. Już ja wiedziałem co to za czort. Na mej brodzie wreszcie zagościł hormonalny zwiadowca. Sprawdzi teren i jak wszystko będzie ok to już wkrótce wróci z kompanami. Tak. W mojej wielkie głowie z dwoma bocznymi statecznikami od razu zaczęły rodzić myśli o sławie i szacunku jaki mogę uzyskać z tym włosem. Tylko sobie to wyobraźcie. Siedzę sobie na kibelku. Nagle ktoś trzy razu puka w drzwi toalety a ja ze wschodnim akcentem mówię: „Please come in my friend”. No wchodzi taki sfrustrowany PlushaQ, całuje mnie w łokieć i mówi: „Donie. Musisz mi pomóc. Nie cierpię policji i dresów. Pomóż mi się ich pozbyć.” (Nota PlushaQ’a). A ja skinę głową, powiem: „Jutro będzie po sprawie.” i na dowód zawartej obietnicy podaruje przybyszowi na pożegnanie kawałek mojego papieru toaletowego z nadrukowanym „Don Dan”. Im bliższy jestem osiągnięcia 18 lat tym bardziej wiem, że nie będę dojrzały mając te 18 ale mając ciemny zarost na twarzy i goląc się maczetą.

A teraz mówiąc całkiem serio, to podobno wyglądam bardzo poważnie. Przynajmniej jak ksiądz chodził po kolędzie to się mnie spytał jakie studia skończyłem. To trochę dziwne :X

PS: Sorry PlushaQ, że cię wykorzystałem w swojej nocie ale twoje problemy mi pasują do fabuły xD